Jij begrijpt wie ik ben
Wat ik voel
En wat ik wil bereiken
Enkel jij bent mijn doel
En al de rest zal wijken
Laat ze maar kijken naar ons raar gedoe
Laat me proeven van de hemel
Laat me zweven van geluk
Ik wil jou de wereld geven
Die van ons kan niet meer stuk
Wat zou ik doen indien ik jou niet had
Ik zou verdwalen in een dode stad
Jij houdt mijn leven op het juiste spoor
We gaan er vandoor
woensdag 31 maart 2010
Ik wil wonen in de straat der liefde. Kijk rechts van je, een huis vol knuffels. En links! Een huis vol warmte en genegenheid. Als je even doorloopt ga je het grote huis vol lieve, kleine kusjes zien. Daar tussen al die mooie grote huizen, staat er een klein gezellig hutje. Het herbergt trouw. Je moet het koesteren en niet misbruiken. Je kan het alleen maar meenemen als je het verdient.
Midden op het pleintje staat een mooi, groot beeld. Het is een oor. Een luisterend oor, als er iets is, kan je het daar altijd kwijt. En als je even de tijd neemt om door het bos te wandelen, vind je een mooie grote bank. Je kan er even op rusten. Als het je allemaal even te veel wordt, ga dan naar dat bankje. Het zal je rust en comfort bieden. Het zal je op adem laten komen.
Eens je het bos uit bent zie je daar een flatgebouw vol vriendschap! In de kelder vind je de kamer vol innige momenten, want dikwijls heb je die niet in overvloed. Als je de lift neemt naar het dakterras, zie je de zon hand in hand met de zee. Als je even je verrekijker neemt, kan je aan het eind van de straat de ware zien. Hij is langs geweest in de straat der liefde. En heeft uit die mooie lange straat een beetje meegenomen voor jou, alleen voor jou!
Midden op het pleintje staat een mooi, groot beeld. Het is een oor. Een luisterend oor, als er iets is, kan je het daar altijd kwijt. En als je even de tijd neemt om door het bos te wandelen, vind je een mooie grote bank. Je kan er even op rusten. Als het je allemaal even te veel wordt, ga dan naar dat bankje. Het zal je rust en comfort bieden. Het zal je op adem laten komen.
Eens je het bos uit bent zie je daar een flatgebouw vol vriendschap! In de kelder vind je de kamer vol innige momenten, want dikwijls heb je die niet in overvloed. Als je de lift neemt naar het dakterras, zie je de zon hand in hand met de zee. Als je even je verrekijker neemt, kan je aan het eind van de straat de ware zien. Hij is langs geweest in de straat der liefde. En heeft uit die mooie lange straat een beetje meegenomen voor jou, alleen voor jou!
Dat knagende gevoel in je buik. Dat zagende en vragende gevoel. Geen goed gevoel, een slecht gevoel. Een gevoel dat vraagt om verlost te worden. Het gevoel dat de hele wereld je rug op kan. Het gevoel dat er niets meer is om voor te leven. Het gevoel van verloren te zijn. Dat gevoel dat je best wel kan missen. Het voelt zo slecht dat gevoel…
Het gevoel van verdriet te hebben.
Het gevoel van verdriet te hebben.
Verward, heel verward. Het gevoel niet te weten waar je staat of waar je bent. Het gevoel niet te weten wat je moet denken of wat je moet voelen. Zo verward, en verward om wat? Verward om wat jij zegt, verward om wat jij doet. Je verwart me. Ik weet het niet meer. Ik weet het echt niet meer. Mijn gevoelens slaan op hol, mijn hart gaat steeds sneller en sneller. Het gaat zo wild te keer, ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik weet niet meer wat ik voel, wat ik mag voelen of wat ik moet voelen. Het is zo’n raar gevoel, verward zijn…
Verdriet, iedereen heeft het wel eens. Maar kunnen we het echt beschrijven? We kunnen enkel proberen. Verdriet is een gevoel, een onaangenaam gevoel, een slecht gevoel. Het gevoel van gemis, gemis van iets of van iemand. Het gevoel van afscheid misschien wel. Het gevoel van gekwetst te worden, het gevoel van pijn te hebben.
Verdriet kan zo’n pijn doen. En als je die pijn voelt, dan zoek je naar troostende woorden of een schouder om op uit te huilen. Maar soms is dat zelfs niet genoeg. Verdriet lijkt wel een moeilijk te verdelgen onkruid.
En soms als je juist denkt dat je verdriet weg is, dan steekt het weer de kop op, dan voel je ineens weer die helse pijn, dan ongelooflijke gemis. En de gedachte dat het nooit zal weggaan.
Verdriet slijt, maar de gedachte ervan gaat nooit weg. Dat blijft voor altijd in je lichaam, in je hoofd, in je hart. Verdriet is mijn ergste vijand, ik wil helemaal geen verdriet hebben. Wie wil er nu wel verdriet hebben? Wie heeft nu wel graag het slechte gevoel in zijn maag? Ik in elk geval niet!
Na regen komt zonneschijn wordt er wel eens gezegd. Maar soms duurt het wel een tijdje eer je de warme zonnestralen weer op je lichaam voelt. Soms duurt het wel heel lang eer de lucht weer opklaart en helderblauw wordt.
En eigenlijk zijn er nooit woorden genoeg om het gevoel van verdriet te beschrijven. Het zit in je hart, het zit in jou.
Verdriet kan zo’n pijn doen. En als je die pijn voelt, dan zoek je naar troostende woorden of een schouder om op uit te huilen. Maar soms is dat zelfs niet genoeg. Verdriet lijkt wel een moeilijk te verdelgen onkruid.
En soms als je juist denkt dat je verdriet weg is, dan steekt het weer de kop op, dan voel je ineens weer die helse pijn, dan ongelooflijke gemis. En de gedachte dat het nooit zal weggaan.
Verdriet slijt, maar de gedachte ervan gaat nooit weg. Dat blijft voor altijd in je lichaam, in je hoofd, in je hart. Verdriet is mijn ergste vijand, ik wil helemaal geen verdriet hebben. Wie wil er nu wel verdriet hebben? Wie heeft nu wel graag het slechte gevoel in zijn maag? Ik in elk geval niet!
Na regen komt zonneschijn wordt er wel eens gezegd. Maar soms duurt het wel een tijdje eer je de warme zonnestralen weer op je lichaam voelt. Soms duurt het wel heel lang eer de lucht weer opklaart en helderblauw wordt.
En eigenlijk zijn er nooit woorden genoeg om het gevoel van verdriet te beschrijven. Het zit in je hart, het zit in jou.
Onze tijd is gekomen, het einde is nabij. Het is tijd om afscheid te nemen. Afscheid van elkaar, afscheid van een vriendschap, en een beetje afscheid van liefde.
Met pijn in het hart zeg ik je dat het niet meer kan zijn. Hoe graag ik je ook zie, hoeveel ik ook om je geef, het is over… het is gedaan. Tranen zullen vloeien en harten worden gebroken.
Misschien kan ik je zeggen dat het zo beter is misschien. Maar dat kan ik niet, mijn verstand zegt van wel, maar mijn hart niet. Ik volg mijn verstand, want mijn hart is gebroken. Gebroken van vriendschap, gebroken van liefde, gebroken door jou.
Ergens hoop ik dat je achter me aan komt, dat je me zegt dat het niet waar is, dat je zegt dat je nog altijd verder met me wil. Ergens hoop ik dat er nog liefde en vriendschap is. Ergens hoop ik dat je me kan overtuigen om te blijven.
Mijn hoop bevestigt de liefde die ik heb voor jou. Maar misschien is het valse hoop. Nu, heeft het geen zin meer om te hopen. Waarom zou ik nog hopen, kan je me dat zeggen? Ik wil geen valse hoop, ik wil helemaal geen hoop, alles wat ik wil is zekerheid. Zekerheid.
Ik ben blij dat ik je gekend heb, ik ben blij om de vriendschap en de liefde die je me getoond hebt. Nooit zal ik je vergeten. Hoe kan ik jou nu vergeten? Je was, en blijft speciaal voor me. Ik kan mijn eigen ogen niet geloven dat ik dit zeg, dat uitgerekend ik dit zeg. Maar het is met een klein hartje.
Ik ben bang. Ik ben ongelooflijk bang. Bang voor je te missen, bang voor gekwetst te worden, bang voor het verdriet en bang voor te tranen. Want ik zal je missen, ik zal gekwetst worden, ik zal verdrietig zijn, en de tranen zullen in overvloed over mijn wangen vloeien. Want diep van binnen is dit niet wat ik wil, diep van binnen weet ik dat ik misschien wel eens spijt zou kunnen krijgen. Maar ik kan mezelf dit niet blijven aandoen, ik kan mezelf niet blijven laten kwetsen, ik kan niet zomaar over me heen laten lopen.
Ik ben bang om het je te zeggen. Ik ben bang dat als ik je zie, ik weer helemaal van mijn stuk gebracht word. Ik ben bang om te zien hoe belangrijk je soms voor me kan zijn. Maar ik ben het meeste bang voor jouw reactie. Ik ben bang om te zien en te horen dat het je niet deert. Ik ben bang voor teleurstelling, ik ben bang voor de bevestiging van mijn angsten.
Het leven zit vol keuzes. Nu moet ik er een maken, ik dacht dat ze vast stond, maar dat is niet zo. Mijn verstand en mijn hart zijn het niet eens. En hoe weet ik nu in godsnaam hoe ik de juiste beslissing neem? Misschien is er geen juiste beslissing…
Met pijn in het hart zeg ik je dat het niet meer kan zijn. Hoe graag ik je ook zie, hoeveel ik ook om je geef, het is over… het is gedaan. Tranen zullen vloeien en harten worden gebroken.
Misschien kan ik je zeggen dat het zo beter is misschien. Maar dat kan ik niet, mijn verstand zegt van wel, maar mijn hart niet. Ik volg mijn verstand, want mijn hart is gebroken. Gebroken van vriendschap, gebroken van liefde, gebroken door jou.
Ergens hoop ik dat je achter me aan komt, dat je me zegt dat het niet waar is, dat je zegt dat je nog altijd verder met me wil. Ergens hoop ik dat er nog liefde en vriendschap is. Ergens hoop ik dat je me kan overtuigen om te blijven.
Mijn hoop bevestigt de liefde die ik heb voor jou. Maar misschien is het valse hoop. Nu, heeft het geen zin meer om te hopen. Waarom zou ik nog hopen, kan je me dat zeggen? Ik wil geen valse hoop, ik wil helemaal geen hoop, alles wat ik wil is zekerheid. Zekerheid.
Ik ben blij dat ik je gekend heb, ik ben blij om de vriendschap en de liefde die je me getoond hebt. Nooit zal ik je vergeten. Hoe kan ik jou nu vergeten? Je was, en blijft speciaal voor me. Ik kan mijn eigen ogen niet geloven dat ik dit zeg, dat uitgerekend ik dit zeg. Maar het is met een klein hartje.
Ik ben bang. Ik ben ongelooflijk bang. Bang voor je te missen, bang voor gekwetst te worden, bang voor het verdriet en bang voor te tranen. Want ik zal je missen, ik zal gekwetst worden, ik zal verdrietig zijn, en de tranen zullen in overvloed over mijn wangen vloeien. Want diep van binnen is dit niet wat ik wil, diep van binnen weet ik dat ik misschien wel eens spijt zou kunnen krijgen. Maar ik kan mezelf dit niet blijven aandoen, ik kan mezelf niet blijven laten kwetsen, ik kan niet zomaar over me heen laten lopen.
Ik ben bang om het je te zeggen. Ik ben bang dat als ik je zie, ik weer helemaal van mijn stuk gebracht word. Ik ben bang om te zien hoe belangrijk je soms voor me kan zijn. Maar ik ben het meeste bang voor jouw reactie. Ik ben bang om te zien en te horen dat het je niet deert. Ik ben bang voor teleurstelling, ik ben bang voor de bevestiging van mijn angsten.
Het leven zit vol keuzes. Nu moet ik er een maken, ik dacht dat ze vast stond, maar dat is niet zo. Mijn verstand en mijn hart zijn het niet eens. En hoe weet ik nu in godsnaam hoe ik de juiste beslissing neem? Misschien is er geen juiste beslissing…
Liefde… Het kan zo’n mooi gevoel zijn. Het gevoel van vlinders in je buik, het gevoel van gezelschap, van twee armen om je heen. Het gevoel niet alleen te zijn, het gevoel van genegenheid. Het gevoel dat je alles, maar dan ook alles aan kan. Het gevoel van de gelukkigste ter aarde te zijn.
Liefde is uniek, iedereen ervaart het anders. Dat maakt het juist allemaal zo mooi. Je kan uren over de liefde praten, je kan er boeken over schrijven, je kan er films over maken. Iedereen geniet van de liefde, op zijn eigen manier.
Maar als liefde niet meer lijkt wat ze ooit geweest is, dan slaan al die mooie gevoelens om in immens verdriet. Het slechte gevoel in je maag, het gevoel van alleen te zijn. Het gevoel dat je niet voldoet, het gevoel dat alles te veel is.
Is de liefde dan nog zo mooi? Is de liefde dan nog altijd het prachtigste op aarde als ze je verscheurt? Als ze je hart breekt?
Liefde en verdriet gaan altijd te samen, de liefde doet je ooit wel eens verdriet aan. Maar uit verdriet kan ook liefde voortvloeien. Het gevoel van iemand gevonden te hebben wanneer je die het meest nodig had.
Echte liefde gaat niet zonder verdriet. Echt verdriet gaat ook niet zonder liefde.
Liefde is uniek, iedereen ervaart het anders. Dat maakt het juist allemaal zo mooi. Je kan uren over de liefde praten, je kan er boeken over schrijven, je kan er films over maken. Iedereen geniet van de liefde, op zijn eigen manier.
Maar als liefde niet meer lijkt wat ze ooit geweest is, dan slaan al die mooie gevoelens om in immens verdriet. Het slechte gevoel in je maag, het gevoel van alleen te zijn. Het gevoel dat je niet voldoet, het gevoel dat alles te veel is.
Is de liefde dan nog zo mooi? Is de liefde dan nog altijd het prachtigste op aarde als ze je verscheurt? Als ze je hart breekt?
Liefde en verdriet gaan altijd te samen, de liefde doet je ooit wel eens verdriet aan. Maar uit verdriet kan ook liefde voortvloeien. Het gevoel van iemand gevonden te hebben wanneer je die het meest nodig had.
Echte liefde gaat niet zonder verdriet. Echt verdriet gaat ook niet zonder liefde.
zaterdag 27 maart 2010
zaterdag 20 maart 2010
woensdag 17 maart 2010
zondag 14 maart 2010
dinsdag 9 maart 2010
Als ik je naam
in het zand
had geschreven
hadden de golven hem
na korte tijd uitgewist
Als ik je naam
in een boom
had gegrift
was de schors
met de tijd vergaan
Als ik je naam
in marmer
had gekapt
was de steen
na veel tijd gebroken
Maar ik heb je naam
in mijn hart
geborgen
en daar zal hij voor eeuwig ingegrift staan
zondag 7 maart 2010
zaterdag 6 maart 2010
'ik hou van je'
iets wat zo makkelijk wordt gezegt.
Maar is het wel gemeend?
Telkens weer de zelfde 4 woorden waarbij de jongens willen dat we ze geloven
Maar die woorden en anderen hebben we al veel te veel ongemeend gehoord dat we omdenduur niet meer weten wat te geloven en weer in de verkeerde zijn armen lopen;
iets wat zo makkelijk wordt gezegt.
Maar is het wel gemeend?
Telkens weer de zelfde 4 woorden waarbij de jongens willen dat we ze geloven
Maar die woorden en anderen hebben we al veel te veel ongemeend gehoord dat we omdenduur niet meer weten wat te geloven en weer in de verkeerde zijn armen lopen;
Meid, ja idd je hebt je zin gehad .
Maar juich niet te snel. Het is niet omdat je van je zelf denkt perfect te zijn dat je het ook bent.
Je mag dan wel mooi zijn, en alles toelaten,
maar wil je dan echt dat ze je daarvoor nemen? en de naam krijgt die je dan wel verdiend?
Kweet het, jaloezie is wat.
Maar denk maar niet dat wij jaloers zijn op jou.
En blijf met de voetjes op de grond. Want wat jij bewijst is dat jij wel degelijk jaloers bent.
Stop maar eens met te kijken in de spiegel naar jezelf.
Maar kijk rondom jou naar alles wat je hebt gedaan,
naar alles wat je hebt kapot gemaakt,
en naar iedereen die je hebt gekwetst.
Maar juich niet te snel. Het is niet omdat je van je zelf denkt perfect te zijn dat je het ook bent.
Je mag dan wel mooi zijn, en alles toelaten,
maar wil je dan echt dat ze je daarvoor nemen? en de naam krijgt die je dan wel verdiend?
Kweet het, jaloezie is wat.
Maar denk maar niet dat wij jaloers zijn op jou.
En blijf met de voetjes op de grond. Want wat jij bewijst is dat jij wel degelijk jaloers bent.
Stop maar eens met te kijken in de spiegel naar jezelf.
Maar kijk rondom jou naar alles wat je hebt gedaan,
naar alles wat je hebt kapot gemaakt,
en naar iedereen die je hebt gekwetst.
vrijdag 5 maart 2010
dinsdag 2 maart 2010
maandag 1 maart 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)
