Liefde… Het kan zo’n mooi gevoel zijn. Het gevoel van vlinders in je buik, het gevoel van gezelschap, van twee armen om je heen. Het gevoel niet alleen te zijn, het gevoel van genegenheid. Het gevoel dat je alles, maar dan ook alles aan kan. Het gevoel van de gelukkigste ter aarde te zijn.
Liefde is uniek, iedereen ervaart het anders. Dat maakt het juist allemaal zo mooi. Je kan uren over de liefde praten, je kan er boeken over schrijven, je kan er films over maken. Iedereen geniet van de liefde, op zijn eigen manier.
Maar als liefde niet meer lijkt wat ze ooit geweest is, dan slaan al die mooie gevoelens om in immens verdriet. Het slechte gevoel in je maag, het gevoel van alleen te zijn. Het gevoel dat je niet voldoet, het gevoel dat alles te veel is.
Is de liefde dan nog zo mooi? Is de liefde dan nog altijd het prachtigste op aarde als ze je verscheurt? Als ze je hart breekt?
Liefde en verdriet gaan altijd te samen, de liefde doet je ooit wel eens verdriet aan. Maar uit verdriet kan ook liefde voortvloeien. Het gevoel van iemand gevonden te hebben wanneer je die het meest nodig had.
Echte liefde gaat niet zonder verdriet. Echt verdriet gaat ook niet zonder liefde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten