Onze tijd is gekomen, het einde is nabij. Het is tijd om afscheid te nemen. Afscheid van elkaar, afscheid van een vriendschap, en een beetje afscheid van liefde.
Met pijn in het hart zeg ik je dat het niet meer kan zijn. Hoe graag ik je ook zie, hoeveel ik ook om je geef, het is over… het is gedaan. Tranen zullen vloeien en harten worden gebroken.
Misschien kan ik je zeggen dat het zo beter is misschien. Maar dat kan ik niet, mijn verstand zegt van wel, maar mijn hart niet. Ik volg mijn verstand, want mijn hart is gebroken. Gebroken van vriendschap, gebroken van liefde, gebroken door jou.
Ergens hoop ik dat je achter me aan komt, dat je me zegt dat het niet waar is, dat je zegt dat je nog altijd verder met me wil. Ergens hoop ik dat er nog liefde en vriendschap is. Ergens hoop ik dat je me kan overtuigen om te blijven.
Mijn hoop bevestigt de liefde die ik heb voor jou. Maar misschien is het valse hoop. Nu, heeft het geen zin meer om te hopen. Waarom zou ik nog hopen, kan je me dat zeggen? Ik wil geen valse hoop, ik wil helemaal geen hoop, alles wat ik wil is zekerheid. Zekerheid.
Ik ben blij dat ik je gekend heb, ik ben blij om de vriendschap en de liefde die je me getoond hebt. Nooit zal ik je vergeten. Hoe kan ik jou nu vergeten? Je was, en blijft speciaal voor me. Ik kan mijn eigen ogen niet geloven dat ik dit zeg, dat uitgerekend ik dit zeg. Maar het is met een klein hartje.
Ik ben bang. Ik ben ongelooflijk bang. Bang voor je te missen, bang voor gekwetst te worden, bang voor het verdriet en bang voor te tranen. Want ik zal je missen, ik zal gekwetst worden, ik zal verdrietig zijn, en de tranen zullen in overvloed over mijn wangen vloeien. Want diep van binnen is dit niet wat ik wil, diep van binnen weet ik dat ik misschien wel eens spijt zou kunnen krijgen. Maar ik kan mezelf dit niet blijven aandoen, ik kan mezelf niet blijven laten kwetsen, ik kan niet zomaar over me heen laten lopen.
Ik ben bang om het je te zeggen. Ik ben bang dat als ik je zie, ik weer helemaal van mijn stuk gebracht word. Ik ben bang om te zien hoe belangrijk je soms voor me kan zijn. Maar ik ben het meeste bang voor jouw reactie. Ik ben bang om te zien en te horen dat het je niet deert. Ik ben bang voor teleurstelling, ik ben bang voor de bevestiging van mijn angsten.
Het leven zit vol keuzes. Nu moet ik er een maken, ik dacht dat ze vast stond, maar dat is niet zo. Mijn verstand en mijn hart zijn het niet eens. En hoe weet ik nu in godsnaam hoe ik de juiste beslissing neem? Misschien is er geen juiste beslissing…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten